Nurettin Açıkgöz

Bu, aslında biraz geç kalmış bir yazı. Asım Gültekin 2020 yılında, henüz 45 yaşındayken aramızdan ayrıldı. Ben de onunla aynı yaştayım. İnsan aynı yaşta olduğu birinin ardından yazarken ister istemez kendi hayatına da dönüp bakıyor. Bir ömrün ne kadar kısa, geride bırakılanların ise ne kadar kıymetli olabileceğini düşünüyor. Belki de bu yazıyı bugüne kadar yazmamış olmanın mahcubiyeti var içimde.

Bugünlerde Mesut Çakmak hakkında bilgi ararken yeniden Asım Gültekin'in dünyasına uzandım. Dünya Bizim'de Selçuk Küpçük'ün yıllar önce onunla yaptığı bir röportajı bulabildim. 90'lı yıllarda Başbağlar ve Kanatsız Kelebek gibi iki önemli albüme imza atmış bir sanatçının hikâyesinin bugün birkaç eski yazı ve röportajın arasında kalmış olması düşündürücü. Üstelik Mesut Çakmak'ı yeniden hatırlamamıza vesile olan Selçuk Küpçük de kültür ve sanat dünyamızda hak ettiği ölçüde tanıtılmamış, kıymeti yeterince bilinmemiş isimlerden biri değil mi? Biraz da böyle böyle kayboluyor insanlarımız. Birileri hatırlatmadıkça, birileri peşine düşmedikçe, birileri yazıp çizmedikçe...

Asım Gültekin'le hiç tanışmadım. Bir sohbetine katılmadım, aynı masada oturmadım, yüz yüze birkaç kelime konuşma imkânım da olmadı. Onu ilk olarak Dünya Bizim'de yayımlanan yazılarıyla tanıdım. Zaman zaman karşıma çıkan yazılarını okudukça ismine, fikirlerine ve dünyasına biraz daha aşina oldum. İnsan bazen hiç tanımadığı birini, yazdıkları ve başkalarında bıraktığı izler üzerinden tanıyabiliyor. Asım Gültekin de benim için böyle bir isim oldu.

Bazı insanlar vardır, ömürlerini kendilerine bir yer edinmek için değil, başkalarına yer açmak için harcarlar. Kendi isimlerini duyurmanın peşinde koşmak yerine başkalarının isimlerini duyurmayı önemserler. Bir gencin elinden tutmak, henüz kimsenin fark etmediği bir yeteneği görünür kılmak, bir derginin yaşamasına vesile olmak onlar için büyük bir iştir. Asım Gültekin biraz da böyle bir insandı.

Onun hayatına baktığımızda kitapları, dergileri, yazıları, söyleşileri ve kültür faaliyetlerini görürüz. Fakat bütün bunların gerisinde daha önemli bir tarafı vardı: İnsan biriktirmek. İnsanları birbirleriyle tanıştırmak, birbirinden habersiz insanların yollarını kesiştirmek, birinin kıymetini bir başkasına anlatmak... Bugün giderek azalan bir incelikti bu.

Asım Gültekin'in dikkat çeken taraflarından biri de henüz tanınmamış olanı fark etmesiydi. Herkesin bildiğini yeniden anlatmak yerine, bilinmeyenin peşine düşerdi. Bir gencin yazısında, bir şairin mısrasında, bir müzisyenin sesinde başkalarının henüz göremediği bir kıymeti arardı. Ezgi söyleyenleri, marşlara ses verenleri, kendi imkânlarıyla bir şeyler üretmeye çalışan sanatçıları tanıtmayı da kendine dert edinmişti. Belki de bu yüzden onun kültür dünyası yalnızca kitaplardan ve dergilerden ibaret değildi. Birbirini tamamlayan insanlardan oluşan geniş bir gönül haritasıydı.

Nitekim Asım Gültekin'in ezgiler ve marşlar üzerine yazdıklarını okuduğunuzda bu hassasiyetini açıkça görüyorsunuz. Ömer Karaoğlu, Taner Yüncüoğlu, Abdülbaki Kömür, Tamer Duman, Mesut Çakmak ve daha nice ismi hatırlatıyor, onların ürettiklerine dikkat çekiyordu. Aslında bir dönemin hafızasını kayıt altına alıyordu.

Burada biraz da kendi camiamıza sitem etmeden geçemeyeceğim. İslami camia olarak kültür, sanat ve edebiyat konusunda zaten yeterince mesafe alamadığımız ortada. Üstelik ortaya çıkan değerlerimize sahip çıkma, onları yaşatma ve gelecek kuşaklara aktarma konusunda da ciddi eksiklerimiz var. Bir dönem ezgileriyle, besteleriyle, şiirleriyle, sesleriyle binlerce insanın gönlünde yer edinmiş isimleri bugün ne kadar hatırlıyoruz? Taner Yüncüoğlu'nun naif bestelerini, Tamer Duman'ın müzikal birikimini, Ömer Karaoğlu'nun ezgilerini, Abdülbaki Kömür'ün şiirlerini ve bestelerini kaç gence anlatabiliyoruz? Bu isimlerin eserleri üzerine kaç yazı yazıyor, kaç program düzenliyor, kaç yeni çalışmaya vesile oluyoruz?

Bir zamanlar aynı heyecanı paylaşan insanların, yıllar sonra kendi hikâyeleriyle baş başa bırakılması biraz da bizim vefasızlığımız değil mi? Elbette sanatçılarımızın da yeni eserler üretmesi, kendilerini yenilemesi gerekiyor. Ancak mesele yalnızca yeni eser üretmek değil. Geçmişte ortaya konulmuş emeği tanımak, kıymetini teslim etmek ve onu yaşatmak da bir sorumluluk. Biz çoğu zaman bir değeri kaybettikten sonra hatırlıyor, bir insan aramızdan ayrıldıktan sonra hakkında güzel cümleler kuruyoruz. Yaşarken göstermediğimiz ilgiyi, öldükten sonra birkaç anma programıyla telafi edebileceğimizi düşünüyoruz.

Asım Gültekin'in önemli taraflarından biri de bütün bunların farkında olmasıydı. Üstelik bütün bunları yaparken vefayı da ihmal etmezdi. Bir dostunu, bir arkadaşını, bir emeği kolay kolay unutmazdı. İnsanların yalnızca başarılı olduklarında değil, henüz yolun başındayken de hatırlanmaya ihtiyaçları olduğunu bilirdi. Birini tanıtmak, birine referans olmak, bir gencin heyecanına ortak olmak onun için küçük işler değildi.

Şimdi dönüp baktığımızda biraz da kendimize sormamız gerekiyor: Biz neden böyle insanları yaşarken yeterince fark edemiyoruz? Neden bir insanın kıymetini çoğu zaman aramızdan ayrıldıktan sonra daha iyi anlıyoruz? Neden tanıdıklarımızı, bildiklerimizi, kendi çevremizden olanları anlatmakta bu kadar istekliyken yeni isimlere, farklı seslere ve henüz keşfedilmemiş yeteneklere aynı ilgiyi göstermiyoruz?

Kültür hayatımızda biraz da bu eksiklik var. Herkes görünür olmak istiyor ama kaç kişi başkasını görünür kılmak için çaba gösteriyor? Herkes konuşulmayı bekliyor ama kaç kişi bir başkasının adını konuşulur hâle getirmek için gayret ediyor? Bir gencin önünü açmak, bir derginin yaşamasına destek olmak, bir ezgiyi daha fazla insanın duymasını sağlamak neden bu kadar zorlaştı?

Gençlerin yarısı sivil topluma siyasi ve güvenlik kaygısıyla mesafeli
Gençlerin yarısı sivil topluma siyasi ve güvenlik kaygısıyla mesafeli
İçeriği Görüntüle

Asım Gültekin'in ardından söylenecek çok söz var. Fakat belki de onu anlamanın en doğru yolu, yaptığı işleri saymaktan ziyade onun gibi insanların hangi boşluğu doldurduğunu fark etmektir. Çünkü bazı insanlar gittiklerinde yalnızca kendilerini değil, etraflarında kurdukları ilişkileri, oluşturdukları hareketliliği ve başkalarına duydukları heyecanı da beraberlerinde götürürler.

Asım Gültekin bir ömür telaş etti. Kitaplar, dergiler, gençler, dostlar, ezgiler ve henüz keşfedilmemiş nice isim için... Bugün bize düşen, onun ardından güzel sözler söylemekten biraz daha fazlası olmalı. Birbirimizi fark etmek, emeğe vefa göstermek, yeni isimlere kapı aralamak ve başkasının başarısından da sevinç duyabilmek...Belki de Asım Gültekin'i gerçekten anmak, onun bıraktığı bu güzel telaşı sürdürebilmektir.