Ânı idrake davet eden bir kitap ‘Cânım Dosta Gider’

“Nisan yağmurlarında sırılsıklam, bahçede olgunlaşmayı bekliyor sümbül, laleler; kiraz ve armut ağaçlarının vişne ve çileğin çiçekleri, zambaklar, açılmakta olan güller… Devrederek geldiğim bu cihanda, dostu bulmaya, dost olmaya gidiyorum. Bağ da benim, bahçe de…” diyor, Leylâ İpekçi yeni kitabı Canım Dosta Gider'de . Yirmi yılı aşkın bir süredir şahitlik ettiği yaşam yolculuğunda zamanın helezonik çemberler çizerek ânda düğümlendiği bir izdüşüm yakalamış olacak ki kesreti Vahdet’e bağlamayı dileyerek toparlıyor, gönül sayfalarını. Kelimeleri sulayıp cümleleri budarken paragrafları çapalayıp dizeleri havalandırırken kendi alfabesinin bahçesinde sabırlı bir bahçıvan edasıyla anadilinde hasat yapıyor.

Geçmişe dönük serzenişlerden ve dahi gelecek kaygılarıyla “ân”ı idrak etmekten koşarak uzaklaştığımız bir demde yaşam maratonumuzda bir acil çıkış penceresi açılıveriyor bu sayede. Kimine zahmet olan, kimine rahmet oluyor; yaşarken keşfedilemeyen sırlar yazarken ifşa oluyor; hep beklenen muştu, ana rahminden belki kelam sayesinde doğup geliyor; sancısı çekileni, gönül havzamızın kundaklarına sarıp sarmalarken bambaşka bir halet-i ruhiyeye bulanıveriyoruz. Gönül kâsesi kıymetlidir biliyoruz, ülfete bulandığımız zamanlarda, rüzgârın içine doldurduğu çer çöpü ara ara ayıklamak gerekir. H Yayınları etiketiyle yayımlanan “Cânım Dosta Gider” kitabında Leyla İpekçi, ömrün bahar temizliğini, biriken yazılarından yaptığı bu çok özel seçki ile yapıyor sanki. Yaşamının özel günlerine, anlarına, yıllarına, çağlarına; soluklandığı duraklardan tutun da ayaklarını “ân”da sabitleyen nefesini tuttuğu virajların hemen hepsine bir şekilde yer veriyor; bu derenin yatağında… Hikâyeleri kurguladığını ancak gönül akışının kurgusunun hep “gerçeğin kaynağı”ndan beslendiğini itiraf ediyor; kendisiyle birlikte her okurunu kendi gerçekliğine yaklaştıracak bir dil arayışına girişiyor. Çünkü kalptir gerçeğin evi; malzemesi kalptir, kalemin mürekkebiyle ifadesi de ancak aşk olur. Gönül kâsemize birini aldık mı artık bir anaçlık yanaşır gövdemize, cisimden öte aslımıza. Şu dünyada birbirlerini sevenler, birbirlerinin hem anası hem babası, hem evladı, hem yareni olurlar; hem her şeyi… Seven kim, sevilen kim; birbirine karışır yaşlandıkça. Hemhâl olurlar. Bir olurlar.

İçimizde ne varsa başımıza o gelir

Kutsal topraklara yaptığı kutlu yolculuklardan eteğinde topladığı rahmet damlalarını saçarken “vatan aşkı”yla yaşadığımız topraklara olan mesuliyetimizi hatırlatıyor bazen. İrfansız fetih olmayacağı gibi ârifsiz Fatih’in de olmayacağına atıfla aşk ve irfan ehli Akşemseddinler’i, İbn Arabiler’i, Niyazi Mısriler’i hürmetle anıyor; değil mi ki tamamlanmadığı gibi fetih, kıyamete değin bitmez çünkü fütuhat! Şu şehr-i İstanbul’un Müslüman yurdu olurken taşına, toprağına; kimin kanı, teri, gözyaşı akmışsa hepsini gönlünde misafir ediyor, emaneti ehline veriyor.

İçimizde ne oluyorsa başımıza o geliyor esasen. Nasıl bir toplumsak öyle yönetiliyor, ne ektiysek onu biçiyoruz. Bu kadar fütursuz muhalefetin, isyanın, anarşinin olağanlaştığı bir dönemde dahi fert fert kendimizle olan meseleyi halletmeden sükûnete eremeyeceğimizin altını çiziyor kitap. Her iddiaya cevap verme, her fikre muhalefet etme, hep bir kendimizi ispat etme telaşındayken parmaklarımızın arasından akıp giden değerlere dikkat çekiyor. Biraz alttan alsak benliğimizin yıkılmaz duvarlarını azıcık aşındırıp izzet-i nefsimizin bariyerlerinden bir tutam keserek neleri kazanacağımızı hakiki bir iç görüyle sezdiriyor. Yaratıcı’nın himayesi altına girmek için zamanda açılan özel koridorları tarif ederken tefekkürlerin demlendiği itikâflardan, teheccütlerde, seher vakitlerinde dua dua açılan ellerden, ikindi vakitlerinde huşu ile okunan Kur’an-ı Kerimlerin tatlı melteminden haber veriyor.

Tasavvufun temelinde ânı idrak vardır

İnsanın sırrı yüzündeki nurda gizlidir nitekim; kendimizle bu kadar meşgul olmayı bırakırsak ötelerden alnımıza vuracak bir serinlik ve selamet telkin ediyor. Tasavvufun temelde “ân”ı idrak etmek, dinin ise  “güzel ahlâk”tan geçtiği o yalın ama derinlikli içsel yolculukta herkesi kendi miracına yükselmeye davet ediyor. Çünkü O; “Kuluna vahyedeceğini vahyetti” sırrı ancak kendi miracına yükselenlerde tecelli edecektir. Kaf-Nun tezgâhında gerçekleşecek olan bu seyahatin yatayda değil düşeyde seyrettiğini; yolun muhafızlarından, korunun kutlu bekçilerinden, önden giden atlıların tuttuğu meşalelerden izafi bir zaman algısıyla öğreniyoruz. Her şey evet, her şey; seyir ve seyahat dahi öğrenilen, önce taklit sonra talim edilen bir eğitimdir zirâ; boyun bükmeyi, diz kırmayı, teslim olmayı gerektirir.

Söz ki bize emanet, adalet ki her an her şeyin yerli yerince olduğunu, arzı ayakta tutan dağlar boyunca çakılmış kazıklar hükmünde olduğuna imandır. Sıla-i rahim ki kaldırır bütün sınırları, bayram ki bir sabah alçak gönüllü bir derviş olarak gelir ve öylece sevdiklerimiz de rızkımızdır. “İçimizde bize rızık olan tüm yediklerimiz ki topraktan geliyor, dışımızda ise –misal kabrimizde- konulduğumuz toprakta bizi yiyecek mahlukata rızık oluyor. Bu muazzam döngüde temizlene temizlene akıp gidiyor; yiyen-yediği ve Yediren’den müteşekkil kainat nizamı.”

Nasipten öteye yolun gitmeyeceği gibi bize ayrıldığı kadarıyla rızıklanıyoruz; sayfaları aşıp gelen mânâyı keşfederken ve nihayet Eskişehirli Sadık Aziz’in sözleri dolduruyor irfan soframızı:

Seher vaktinin yeliyiz,

Sırr-ı hakikat diliyiz.

Mecnun’a Leyla eliyiz,

Biz, Şabani bülbülüyüz,

Vahdet bağının gülüyüz…