Adın dilimizde ise elimiz göğsümüzdedir
Sen üzülmeyesin diyedir
İblise suretin Âdem görünmesi
O bileydi ki secde gerçekte Sana'dır
hemen kapanırdı diz üstü
meleklerden önce
Ey babamızın alnındaki nûr,
anamızın damarındaki süt!
Ey kâinat ağacının tohumu,
Ey 'Kün' emri
ve
Ey Musa'nın gördüğü ateş !
Adın ÖVÜLMÜŞ, kendin SEÇİLMİŞ'sin
Ben Seni övebilemem
adını söyleyebilemem.
Rabbimiz Sana selam eder Efendimiz
selam eder Sana melekler.
Ben de selam ederim Efendim.
Sana malûm olsun ki Efendimiz :
En çok seni seviyoruz
Çocuklarımıza isim, yolumuza ışıksın
Eğer bize kalsaydı gelişimiz dünyaya
Senin zamanını seçerdik
Bundandır, hep Senin zamanını yaşarız
bütün zamanlarda.
Şefaat kılınız Efendimiz
cennette komşunuz olalım
Sen bize Taif'i anlatırsın
Addas'ın üzüm verişini
Biz sevinçten ağlarız o zaman
ıı
Hicreti anlatırsın sonra;
Yesrib'e girişini...
Anam,babam Sana feda olsun diyen muhaciri...
Canımız da feda, diyen ensarı...
Sonra Bedir'i hatırlarız;
"Haydi gidin" dediğin Fetih gününü...
Ebubekir yine yanındadır;
Ömer, Osman ve Ali...
Hatice, Ayşe ve Fatıma
Hasan yine sağ dizindedir
Hüseyin yine sol dizinde
Ne güzel hatırlıyorsun Ey Rasûl, der Hanzala :
Siz başınızı çevirdiğinizde ben buradaydım
Ensar yine çevrendedir, muhacir gene çevrende...
Önümüzde Ferkedan yıldızı: Sen,
arkanda yine bizler
Rabbimize gideriz hep beraber
Ona bakarız ve geçeriz kendimizden.
Ey varlığın özü; eşyanın hakikati!
Ey ilk cevher,
Esmâ'nın âyinesi!
Seni öven övmüştür;
adını kendi koymuştur.
Ben Seni övebilemem;
adını söyleyebilemem.
Ey kuru ekmek yiyen kadının oğlu!
Allahın kulu ve Rasûlü.
Sidreye bakar da şaşmaz gözlerin.
Rabbimiz Sana selam eder
Selam eder sana melekler
Ben de selam ederim Efendim
Ben de şehadet ederim.
(Kayıp Dilin Öyküleri’nden)