Trabzon, gönüllerimizin kadim payitahtıdır

Yüzünü denize, sırtını dağlara dönmüş Trabzon; Boztepe’nin koynunda uyur geceleri. Yastığı taştandır, yorganı bulut… Çam kokuları siner, Boztepe’nin yamaçlarına. Ufukta belirir, umudun (bordo)mavi gözleri… Bir şilep yüzer, gönlün masmavi sularında.  Dalgalar kıyıları döverken rüzgar tarar Karadeniz’in kıvrım kıvrım saçlarını… Şehir masmavi gözlerini açar, aydınlık geleceğe… Kentin kılcal damarlarına kan, rızkı peşinde koşan alınlara ter pombalanır, günün her vaktinde. Hayat en dinamik hâliyle boy gösterir, şehrin aynalarında. Köylü kadınlar çoktan düşmüşlerdir, Trabzon yollarına. Kiminin peyniri, kiminin altın sarısı tereyağı vardır sepetinde. Yürekteki umutlar sepetteki yağ ve peynirden daha ağır gelir gönül terazisinde.

Şehirler, içlerinde yaşayan gayretli insanların eseridir. Trabzon da bu kente gönül verenlerin omzunda yükselmiştir kar beyaz bulutlara… Daha mamur bir kent için gecesini gündüzüne katmıştır, burada yaşayanlar… Kentin kimliğini, onun içinde yaşayanlar belirlemiştir. Et ve tırnak gibi bütünleşmiştir şehir ve onun müdavimleri… Güler yüzlü insanlar, tebessüm eden bir şehir bırakmışlardır arkalarında. Çocuklarına gösterdikleri sevgiyi ve özeni yaşadıkları şehre gösteren bu güzel insanlar, namus bilmişler yaşadıkları toprakları… Onu bir sevgili gibi bağırlarına basmışlar. Ona ihanet etmeyi akıllarından bile geçirmemişlerdir. Durum böyle olunca şehirle sakinleri arasında sevgi köprüleri kurulmuştur.

Trabzon, Fatih’in fethettiği, Yavuz'un yönettiği, Kanunî’nin doğduğu şehirdir

Fatih’in fethettiği, Yavuz Sultan Selim’in yönettiği, Kanunî’nin çocukluğunu ve ilk gençlik yıllarını geçirdiği Trabzon, bir ilim ve kültür şehridir şüphesiz… Buradan nice şairler, yazarlar, âlimler gelip geçmiştir. Bu mümbit topraklarda filizlenmiş ‘devlet-i ebed müddet’ düşüncesi... Gülbahar Hatun bu toprakların bağrında uyumaktadır, sonsuzluk uykusunu…

Ölülerle diriler kol koladır, yeşille mavinin sarmaş dolaş olduğu bu cennet misali topraklarda. Hayatın yanı başındadır ölüm…Keza ölümün soğuk yüzü, Sülüklü’de munis görünür dirilere. Bembeyaz mermerler, şehitlerin üstünü örter yorgan misali… Her karış toprağında şehitlerin kanları ve hatıraları vardır. Sultanmurat’ta ve Sargana’da hâlâ sıcaktır şehitlerin yarasından akan ve şanlı bayrağımıza renk veren asil kan! Sıcak ve kıpkırmızı…

Âh Trabzon! Şehirleri hasedinden çatlatan gül yüzlü dilber… Kanayan yaralarıma merhem; umudun koyaklarında açan sevda çiçeğim…Taşınla, toprağınla, masmavi denizinle yüreğimdeki sahralara hayat veren şehir…. Gönlümüz ve hasret yüklü bakışlarımız sana akmakta… Geçmişime tanıklık etmiş, düşlerimi emzirmiş, karanlıklarıma aydınlık olmuş, vuslatın fitilini ateşlemiş Trabzon!.. Sen ki ihanetin koynunda nice badireler atlattın… Bir çınar gibi kök saldın, yaralı gönüllere. Hayallerimizi ve rüyalarımızı süsleyen Trabzon, sen ki bir servi kadar dik ve onurlu yaşadın. Bir elif gibi dikildin virgül gibi iki büklüm olmuş çirkef suretlerin karşısında. Bu yüzden sana duyduğumuz sevgi ve muhabbet gönüllerimize sığmıyor. Havanla, suyunla, yemyeşil yaylalarınla hayat bahşediyorsun, içinde yaşayanlara…

Trabzon, gönüllerimizin kadim payitahtıdır

Trabzon gönüllerimizin payitahtı… Burada her gece yeşilin koynunda uyur, mavi… Zaman yorgun düşmüştür, akreple yelkovanın tiktaklarından… Muhacirlik günlerinin acı hatıralarını fısıldar, Zağnos burçları… Fatih’in sureti yansır burçların sırrı dökülmüş kırık aynasından. Kadim zaman, şehrin kötürüm, kırık dökük hatıralarını toplar surların eteğinden. Âhlar gömülüdür, surların kesme taşlarında.  Kemeraltı’nda derin bir nefes alır yıllara meydan okuyan şerefli tarih…. Bedesten’de atar, zamanın nabzı… Yollar, dönmeyen yolculara ağlar.

Zaman sonsuzluğa açılır, Ganita’da… Demli çayların buğusu ısıtır, buz tutan yürekleri. Şiir kadar saftır, kıyıları döven masmavi sular… Düş nöbetlerindeki yürek uyanır, derin uykusundan. Umut çiçekleri yeşerir, gönül toprağında. Dalgalar sularla söyleşir, gecenin aydınlığa dönüştüğü seher vakitlerinde. Ufuklarda, yarınların masmavi sureti belirir. Balıklar ağlar geceleri, ağlar da gözyaşları suda belli olmaz. Ay, bir hüzün bestesi bağışlar geceye… Deryalarda derin bir soluk alır özgürlük… Deniz çağırır, kıyısında dolaşan avareleri… Tünelin ucu görünür, karanlıklar kaybolur; yolların uzağında… Hasret boy boy yavrular, yüreklerde.

Kaldırımlarında tarihin ayak sesleri saklıdır, Uzunsokak’ın… Hüzün sarmaşıkları sarmıştır, hatıraların eşiğini. Zamanın beşiğinde sallanır, mazinin görkemli saltanatı. Uçsuz bucaksız göklere karışır, emek bahçesinde akıtılan terlerin misk ü amber kokusu. Gökkuşağının yedi rengi siner, cumbalı evlerin bahçelerine. Ölümü dipdiri kılar, soğuk mermer taşlarının ihtişamı. Hicran bir hüzün demeti bırakır, yürek kapılarına. Karşılıksız kalır, uzaklara gönderilen gül kokulu, hasret yüklü mektuplar… Düşler hüzün elbisesini kuşanır, arz-ı endam ederek süzülür geçmişin kapı aralığından. Yitik güneşler ansızın belirir, ufkun ardından. Yara almış hatıralara merhem olur, yarına dair düşlerimiz. Koca çınarların gölgesinde soluruz, dünün siyah beyaz duygularını. Sebillerden akan berrak sular ruhların kirini süzer, kuşatılmış zaman imbiğinden. Esrik duygular gölgelerin eteğine tutuşur, vaktin derinliklerinde. Trabzon’da zaman büyür, sığmaz kabına. Geçmişle gelecek arasında uzar gider hatıralar…

Trabzon’da her sokak, bir tarihtir

Sokakların tarihi zamanın gergefinde dokunur, altın ipliklerle. Kentlerin tarihinin ayrılmaz bir parçasıdır, sokakların tarihi. Nisyana kapalıdır, onların belleği. Trabzon’da da her sokak, bir tarihtir. Başını kaldırıp zaman penceresinden bugünlere bakar, hüzünlü gözlerle. Belleğimizde tutuşur anılar. Trabzon sokaklarının kesme taşlarında zamanın altın izleri var. Birbirinden güzel yaylalarında ahşabın saltanatı kamaştırır gözleri. Tarihî doku, zamanı kuşatır çepeçevre. Cumbalı evlerin kahkahası yankılanır, betonarme duvarlarda. Dünden bugüne yapmış olduğu kutlu yolculukta yine de zamana direnir Trabzon…. Siyah beyaz karelerde yaşayan tarih, bütün haşmetiyle ‘Ben de varım’ der. Öylece tutar zamanın elinden.  Bizler hayata kepenklerimizi indirmeden Trabzon’da tarih nostalji griliğindeki kepenklerini indirmez zamana. Dünle bugün birbiriyle barışık, kucak kucağadır, cadde ve sokaklarda…

Trabzon hiç uyanmak istemediğimiz bir uykuda gördüğümüz doyumsuz düştür. Bu rüyanın yorumu hayra delalet eder şüphesiz. Yarınlarımız bu rüyada canlanır; uyanır derin uykusundan. Şehir okşar başınızı bir anne şefkatiyle. Geceye dağılan şehrayinler, çocuk yanımızı emzirir. Yarısı yırtık bir siyah beyaz resimde tebessümü donmuş silik hatıralar, kalan hüzün artığı ömrün dibacesi olur. Şehre dair düşler ve düşünceler yeknesak hissiyatı kanatlandıran bir barış güvercini gibi süzülür, zamanın sonsuzluğunda. Zamana tanıklık eder cadde ve sokakları. Kuytularında yankılanan ses, sessiz çoğunluğun gül renkli avazı olur.

Trabzon, değişimin ve dönüşümün derin sancılarını yaşamaktadır

Mavi gökle yemyeşil yamaçların ortasında bir şehir filizlenir, uzar gider geleceğe. Karadeniz’in cilveli kızıdır, yarınlara koşan… Güzel insanlar yansır, şehrin aynasından. Fakat bu gümüş aynanın sırlarını dökmeye çalışan kötü masal kahramanları da yok değildir. Onlar şehrin gülen yüzünü, ekşi erik yemiş bir kişinin sevimsiz suretine çevirmenin telaşı içindedirler. Kentin tarihî kodlarından bîhaber olan bu kişiler; ruhsuz ve maneviyatsız, içi boş şehirler vücuda getirmenin uğraşındadırlar. Cepleri dolu, ruhları boş bu abiler(!) boşa kürek salladıklarının farkında bile değillerdir. Bunlar şehrin üzerine çöken kara bulut gibidirler. O kara bulutlar; fırtınaları, selleri, tayfunları saklamaktadırlar kursaklarında. Ümüğünü sıkmaktadırlar, gül yüzlü şehrin… “Daha çok beton, daha çok para…” dır çirkin sloganları…

Trabzon, değişimin ve dönüşümün derin sancılarını yaşamakta… Bu, bir çeşit sıtma nöbeti belki de… Doğu-batı ekseninde gelişen Trabzon’un denizle olan bağlantısını kesmiş yeni sahil yolu… Şehrin sakinleriyle deniz arasına bir ‘kara kedi’ gibi giren bu yol, bu iki sevgiliyi küstürmüş birbirine. Yeşille mavi arasına çizilen kapkara bir çizgi, iki sevgilinin kollarını ayırmış birbirinden. Bu yetmezmiş gibi çarpık kentleşme, şehrin ciğerlerini de iflas ettirmiş. Şimdi nefes almakta zorlanıyor; Fatih’in fethettiği, Yavuz’un yönettiği kutlu şehir…

Her zaman dik, diri ve iri duran Trabzon halkı; şehrine de sahip çıkacaktır, çıkmalıdır da… Bu görsellik, bu şehre hiç yakışmıyor. Medeniyetlerin beşiği olan Trabzon, bir beton yığını olamaz. Bu durum, kentin şanlı mazisine ve aydınlık geleceğine yakışmaz. Trabzon, içinde yaşayan vefalı insanların omuzlarında geleceğe koşacaktır şüphesiz; koşmak zorundadır. Zira bu kentin çalışkan insanları Güneş’ten erken uyanır, gülümser doğan güne… Onlar ki hep taptaze kalmıştır umutları. İmkânsızlığın ve umutsuzluğun uğramadığı coğrafya olarak bilinir, bu topraklar… Trabzon şanlı mazisine yaslanacak, tez vakitte özüne dönecektir.

YORUM EKLE
YORUMLAR
Erkan Kurnaz
Erkan Kurnaz - 2 ay Önce

Emeğine sağlık hocam

Erkan
Erkan - 2 ay Önce

Muhteşem...

banner19

banner13

banner26