İnsan ne zaman kendinden uzaklaşır?

Cehaletin, sonsuz ilim gücünü anlaması ve itiraz yöneltmesi imkân dâhilinde olamaz. Ahmet Mercan yazdı..

İnsan ne zaman kendinden uzaklaşır?

 

Maharet, insanın bünyesinde taşıdığı tuzaktır. Hünerini eşyaya yansıttıkça kendiliğinden müstağniliğe evrilir. Farkında olamasa da savunma ve itiraz mekanizmasını Yaratıcı’ya kadar vardırır. İtiraz işin merkezi İblis’ten ilhamla ortaya konan tavırdır.  Dünyadaki ilk örnek Kâbil’dir. Emeğinin mahareti karşısında akıl tutulması yaşayan, büyüklük hissine kapılan Kâbil, itiraz mekanizmasını çalıştırmaya yönelmiştir.

Bu durum şüphesiz insanın kendinden uzaklaşma halidir, insanın ait olduğu anlam dünyasının sınırları aşmasıdır. Cehaletin, sonsuz ilim gücünü anlaması ve itiraz yöneltmesi imkân dâhilinde olamaz. Sadece kendine güvenme, maharetine tapma ve olup bitenin külli irade ile olup bittiğini görememe hali mevzu bahistir. Bir başka sembol isim de Kur’an’da anlatılan Samiri’dir.

Eşyaya yaratan tarafından verilen tamamlayıcı, yenileyici özelliklerin akıl sayesinde bulunması insan algısını teslimiyette kavileştirecek yerde, çoğu kez, isyana sürüklemiştir. Ve bilim Rabb’e başkaldırının aracı haline geldi.

İnsana tuzaklar konusunda uyarı da yapılmışken, her defasında benzer yoldan çıkışlar yaşanmaya devam ediyor.

İnsan hakkıyla şükrünü eda edemez.

İnsanı noksansız bir ibadet Mevla’ya ulaştıramaz. İnsan günahsız bir ömür iddiasında bulunamaz. Ancak insan, bütün noksan halleriyle, “yolda” durmaya şükrünü ederek bulunmaya devam edebilir. Kulluğun huşusunu hissederek, bir çakıl taşı ile uzay gemisi arasındaki ontolojik bütünlüğü parçalamadan idrak eder.

 

Ahmet Mercan yazdı

Güncelleme Tarihi: 06 Aralık 2013, 16:21
banner25
YORUM EKLE

banner19

banner13