İslâm’da sûfiyye mesleğinin önemi

Sûfiyye mesleği insanın ahlakını, sülûkunu güzelleştiren emniyet altına alan; akidesini, ahlakını yoluna koyan ve cefaya da mütehammil kılacak manevî, rûhî kuvvete sahip olan bir meslektir.

İslâm’da sûfiyye mesleğinin önemi

Muhterem hocam, gerek cemiyet gerekse ferdî olarak İslâm'ı doğru ve güzel bir şekilde anlayıp, yaşamak hususunda tasavvufun rolü ve ehemmiyeti nedir?

Efendim şöyle başlayayım: Bu memlekette Ehl-i Sünnet yolunu takip eden hakikî mutasavvıfa olmasaydı bugün bu memlekette, Allahu a’lem, İslâm bitmiş olacaktı. Benim çocukluğumdaki hâkim olan havada ehl-i ilim olan, kudret-i ilmiyesi var olan kimselerin birçokları İslâm’ı hemen o günkü havaya karşı terk eder hale geldiler ve İslâm’ı müdafaa edip yaymaya teşebbüs ve azimet göstermediler. Hâlbuki bir tarafta zikrullah ile meşgul olmak, seher vaktinde uyanmak gibi güzel bir itiyatları olan kimseler vardı ki İslâm’ı ne pahasına olursa olsun muhafaza ettiler. Uzaktan değil kendi ailemden misal vereyim. Benim babam ve dedem hep Nakşî meşrep olan kimselerdi. Babam bizim sebebimizle geceleyin evinden alınarak hapse götürüldü. Böyle olduğu halde geldi yine tekrar bizi okutmaya gayret etti. Gündüzleri okutamadı geceleri okuttu. Biz onun sayesinde İslâmiyet’i muhafaza ettik. Bunun, benim nazarımda çok büyük bir manası vardır.

Sûfiyye bu zamanlarda çok daha uyanık davrandılar, o günkü gidişatın bâtıl bir yol olduğunu, bu insanların Kur’an düşmanı olduğunu, bu yolun hiçbir netice vermeyeceğini bildiler. Onlar azîmet gösterip evvela Kur’an-ı Kerim’i muhafaza etmeye gayret ettiler. İmanı; zikir, evrad telkiniyle muhafaza ettiler. Bu şekilde bu emaneti bugünkü insanlara devretmiş oldular. Bu bizim için en büyük bir misaldir.

Bir de bizim Devlet-i Osmaniye diye iftihar ettiğimiz bu şanlı devletin tarihçesine bakalım. Görüyoruz ki Osman Gazi’nin yola çıkması Şeyh Edebali’ye damat olmasıyla başlamıştır. Ondan sonra bütün sultanların menkıbelerinde neler görüyoruz? Bakın cennetmekân Abdulhamid Han, Şazelî Şeyhi Zafir Efendi’yi, Rufaî şeyhi Ebu’l Hude’s Sayyadî gibi meşayıhı etrafına toplamıştır.

Kendisinin de Şazelî evradıyla meşgul olduğunu birçok vesileyle öğreniyoruz. Gelelim son sultan ve halife olan Sultan Vahideddin Han’ın Nakşî meşrebli olduğunu bizzat onun yeğeni Fethi Sami Bey’den işittim.

Evet, efendim şunu da ifade edeyim ki; bu memleketin uleması, muttakî âlimleri mutlaka bir şeyh efendiden intisap etmişlerdir. Hatta usulleri şöyleymiş: Medreseden icazet aldıktan sonra, artık ulûm-ı âliyeden bir şeyler kesb ettik biraz da ulûm-ı manevîden hissedar olalım diye zamanın mûteber olan meşayıhının kapısına bağlanıyorlarmış. Bu da sabit olan bir vakıadır. Onların âsârından bunları görmekteyiz.

Bütün bunlar bizim için ispat ediyor ki sûfiyye mesleği insanın ahlakını, sülûkunu güzelleştiren emniyet altına alan; akidesini, ahlakını yoluna koyan ve cefaya da mütehammil kılacak manevî, rûhî kuvvete sahip olan bir meslektir.*

 

* Reyhan Dergisi, 2007/ Sayı: 4

Yayın Tarihi: 04 Mayıs 2021 Salı 11:00
banner25
YORUM EKLE

banner26