, 22 Ocak 2017
Komşuluk da sizlere ömür

9701

Komşuluk da sizlere ömür!

Hayatımızı bireyselleştiriyoruz. Apartman dairelerinde, kalabalıklar içinde yalnızlaşıyoruz.

İlgili Yazılar
Müslümanlar Apartman Yığınlarını Mahalle Zannediyor
Müslümanlar Apartman Yığınlarını ‘Mahalle’ Zannediyor

''Mahalle, kırk haneden oluşur. Kırk kapı komşu birbirine kefildir. Avarız akçası da bu kefaletin senedidir. Bir şehir, mahallelerden oluşur. Şehir inşa edemezsek medeniyet de inşa edemeyiz.'' Lütfi Bergen, 'Şehir Sünnettir' kitabı etrafında Yağız Gönüler'in sorularını cevapladı.
08/11/2016 12:12
Bahçe istiyorum Rabbim bahçe
Bahçe istiyorum Rabbim, bahçe!

Daralan yalnız odalar değil elbette apartman hayatında. Daralan kültürümüz, medeniyetimiz, saadetimiz ve hatta ahlakımız..
24/11/2010 08:08
Burda kalıcı değiliz işte eski evlerimiz
Burda kalıcı değiliz, işte eski evlerimiz

Yeni bir toplum inşa etmeye yeni evleri inşa etmekle başlamak gerek belki de. Bunun örnekleri de uzakta değil, hemen yanıbaşımızda. Ahmet Serin yazdı..
23/08/2014 12:12
Mahalle nedir mahalleli kimliği nasıl oluşur
Mahalle nedir, mahalleli kimliği nasıl oluşur?

Mahallemizi tanımıyorsak, tanımadığımızı düşünüyorsak ve tanısak iyi olur aslında diyorsak; o vakit Köksal Alver’e, Mahalle / Mahallenin Toplumsal ve Mekânsal Portresi isimli esere kulak vermeli tez elden. Fatih Pala yazdı.
18/12/2013 16:04
Taşranın ahengi bir yeraltı nehri gibidir
Taşranın ahengi bir yeraltı nehri gibidir!

Mustafa Kutlu’nun ‘Mavi Kuş’undan çalıntıladığımız ‘ahlak risalesi’nde neler diyor Kutlu?
20/03/2012 15:03
Her şehir bir büyük ev şehirli ise hanehalkıdır
Her şehir bir büyük ev, şehirli ise hanehalkıdır

Şehrin kuruluşu, ilk eve konulan ilk tuğla ile başlayan nevi şahsına münhasır bir inşa sürecidir. Mustafa Aycın yazdı.
12/09/2014 15:03

Günlerden Pazar. Sıradan bir gün benim için. Her sabahki gibi açıp gözlerimi her günki gibi yaşamaya devam ediyorum. Gündelik işlerle telaşımızı halledip eve döndüğümüz vakit kapının önünde bir kamyon gördüm. Yük kamyonu, üst kat komşumuz taşınıyormuş meğer. Ben çok bilmem tanımam. Zira üniversite için 4 yıldır memleketten uzak kalmışım,  bu süre zarfında taşınmışlar üst katımıza. Ve yeni bir göç hazırlığı daha almış onları. Gelen ve gidenler, çeşit çeşit insanlar ve nihayetinde komşular.Komşuluk

Bizden gayrısını düşünme erdemini kaybediyoruz

Bu ev kaçıncı kiracıyı ağırladı bilmiyorum. Kimlerdi gelenler, nasıl insanlardı hiç bilmiyorum. Bir aile, bir süreliğine ikamet etmiş aramızda. Merdivenlerden ağır ağır çıkarken, koşarken, belki düşerken, olmadı balkonda beş çayını yudumlarken karşılaştığımız, selam verdiğimiz, hal hatır sorduğumuz, tuzumuz kalmadığında tuz istediğimiz bir grup insandı hepsi. Geldiler ve gittiler. Komşu oldular. Komşu olduk. Ama komşuluğun gerektirdiklerini yerine getirebildik mi?

Evet, kayboluyoruz yavaş yavaş. İnsanlık olarak addettiğimiz manevi değerlerimizi kaybediyoruz. İlahî olan, ulvî olan yani ahlakî olan yönümüzü yitirmedeyiz. Hayatımızı bireyselleştiriyoruz. Apartman dairelerinde, kalabalıklar içinde yalnızlaşıyoruz. Geniş ailelerden çekirdek aileye geçişle karabetimize konulan mesafeler, komşuluk ilişkilerimizde de mesafenin yakınlığını dinlemeksizin gösterdi kendini. Bizden gayrısını düşünme erdemini kaybediyoruz. Sonra düşüncenin ifadesi hareketi yok edip eylemsizliğe müptela oluyoruz. Ve nihayet yok oluyoruz farkına varmaksızın.

Komşuluk

KomşulukYorgun bedenlere yapılmayan ayranlar için utandım

Çok utandım bugün. Komşunun komşu üzerindeki haklarını teoride bilen ama pratiğe dökemeyen insanlarla birlikte olduğum için, ağzımı açıp tek kelime edemediğim için, bir aile yalnızlığa terk edildiği için, balkonlarda seyre koyulmuş insanlar için, omuz verilmeyen dolaplar, terli, yorgun bedenlere yapılmayan ayranlar, ikram edilmeyen yiyecekler için, çok şey için utandım, yitirdiğimiz değerler için en çok…

Günlerden Pazar. Sıradan bir gündü benim için. Her sabahki gibi açıp gözlerimi her günki gibi yaşamaya devam ediyordum. Bir yük kamyonu gördüm kapımın önünde, masa, sandalye, kanepe, ev eşyaları taşıyan. Bir de insanlar gördüm pencere kenarlarında, ev balkonlarında, yüreklerine dünya yükü binmiş, ama yok, yürekleri dünya yükü altında ezilmiş…

 

Rabia Korucu “nerde kaldı komşuluk” dedi





Yorum
...
Esad Eseoğlu
Doğadan/özümüzden uzaklaştıkça bizler, bizlere ömür olan daha bi'çok şeye şahit olacak galiba bu gözler. Düşüncem bu doğrultuda. Bir önemli 'öz parçası'nı hatırlattınız. Teşekkürler efendim.
21/09/2010, 13:48

İlgili Konular