, 25 Eylül 2017
Furkan'ı gördüm rüyamda

15998

Furkan'ı gördüm rüyamda

Erciyes'in zirvesinden selamlar yükseliyor burada. 'Beş kurşunla şehit olan gencin şehridir burası' nidaları kuşatıyor dağları taşları.

İlgili Yazılar
Şehitlik Furkan ın çocukluk hayaliydi
Şehitlik, Furkan’ın çocukluk hayaliydi

Ramazan Kayan Hoca, Kayseri'de şehit Furkan Doğan'ı anlattı. Bünyamin Gültekin etkinlikten notlarını aktarıyor..
14/12/2014 10:10
Furkan için namaz çok önemliydi
Furkan için namaz çok önemliydi!

Bir şehidin doğum gününde, Furkan’ın doğum gününde hocasına Furkan\'ı sorduk.
20/10/2011 07:07
Bugün onun doğum günü
Bugün onun doğum günü!

Kayseri’ye kabrinin başına gittik ve onu yaşıtları genç arkadaşlara sorduk.
19/10/2011 16:04
Biz öldürdük İsrail şehit etti
Biz öldürdük, İsrail şehit etti!

Zeki Bulduk doğruyu eğriden ayıran çocuğu, Şehid Furkan Doğan'ı yazdı.
20/05/2011 01:01
Amerika'dan Furkan'ın babasına
Amerika'dan Furkan'ın babasına!

Genç Şehidimize Amerikalı Müslümanlar Derneğinden ödül verildi.
01/03/2011 09:09
Gençler şehidimizi ziyaret etti
Gençler şehidimizi ziyaret etti

İnşa Fikir Ailesi Şehid Furkan Doğan'a vefa ziyaretinde bulundu..
12/12/2010 15:03

Vurulmuş tertemiz alnından uzanmış yatıyor,

Bir hilal uğruna ya Rabb!  Ne güneşler batıyor…

Peygamberi bir rüyayla diriliyor mübarek bir kardeşimizin gönlü. Anlatıyor Şehit babası Ahmet Doğan’a ve ağlıyor. Sesi titriyor… Nefes almakta güçlük çekiyor ve “Furkan’ı” diyor. Susuyor… Şehit Furkan’ın susmaları gibi susuyor… “Furkan’ı gördüm! Peygamberimizle, şehitlerle beraber Cennet sofralarında oturuyordu. Nebiler Nebisi’nin sağ yanında Furkan’ı gördüm Ahmet ağabeycim. Mutlu, mesut ve bahtiyar… Olmak istediği yerde… Sükût ediyor Nebiler Nebisi’nin yanı başında… Peygamberim beni de davet edince o sofraya; icabet ediyorum. Furkan konuşuyor: “Annemin ellerini, yüzünü benim için öpüp koklar mısın?” diyor. “Elbette” diyorum. Alnı, Nebiler Nebisi’nin yanında nur ile parlıyor. Efendim (s.a.s.) parlıyor, o parlıyor. Vakarlı, zarif bir dokunuşla ikramlarda bulunuyor şehit sofrasında Furkan. Uyanıyorum. Elimde telefon sizi aradım Ahmet ağabeycim. Üzülmeyin kalbiniz, gönlünüz ferah olsun. Furkan çok güzel makamlarda…”

Furkan Doğan

Şehit Furkan’ın edasıyla susuyoruz…

İlkin bizler de sustuk… Haykırdık içimizde avazımız çıktığı kadar ama onun kadar susmayı beceremedik… Her susmamızda ayetler nazil oldu kalplerimize. Ve cevap kıldı Rahmeti Rahman ayetleri “ ... Şüphesiz hicret edenlerin, yurtlarından çıkarılanların, benim yolumda kendilerine eziyet edilenlerin, çarpışanların ve öldürülenlerin kötülüklerini örtecek ve kendilerini altından ırmaklar akan cennetlere sokacağım. Bu Allah katından bir karşılıktır. Karşılığın en güzel olanı Allah katındadır.” (Ali İmran, 3/195)

"Allah yolunda çarpışıp öldüren ve öldürülen mü'minlerden, karşılığı cennet olmak üzere, mallarını ve canlarını satın almıştır. Bu O'nun üzerine, Tevrat, İncil ve Kur'an'da vadedilmiş olan bir haktır. Allah'tan daha çok ahdine vefa gösterebilen kim vardır? Şu halde yapmış olduğunuz bu alışverişinizden dolayı sevinin. İste büyük kurtuluş budur." (Tevbe suresi, 111.ayeti celile)

Büyük kurtuluşa eren şehitlerimize Fatihalar ile…

Furkan’ı Ahzab dağında buldum..

Zor geliyordu gözler önündeki vahşet, katliam… Saniye saniye izlemiştik gemide olup bitenleri. İsrail askerleri ocaklara ateş düşürüyordu. Elimiz kolumuz bağlıydı o seher vaktinde; içimiz, gözümüz gönlümüz kan ağlıyordu. Şehitler veriyorduk… Gül alnından vurulan şehitler… Şehadet şerbetini yudumlayan Peygamber Efendimiz (s.a.s.) elinden tutup semaya yürüyen şehitler…

Ertelenmesi güç planlarımız vardı o günlerde. Bizler umre yapmak için yollara düşerken, şehitlerimiz bir bir memleketlerine geliyordu. Onları Allah-u Ekber nidalarıyla karşılayamamanın verdiği bir hüzünle Medine’ye gidiyorduk. İlk uğrak yerimizse şehit toprağı Uhud oluyordu. Ahzab dağında nazil olan bir ayeti celile ile şehitlerimizi anlatıyorduk. Bakın birkaç gün önce üst üste verdiğimiz şehitler için bu ayeti celile tekrar tekrar nazil oluyor gönüllerimizde diyorduk. Yürekler titretiyordu Allah’ın kelamı, Ahzab dağında Uhud günü gibi yankı yapıyordu ayeti Celileler. Ruhları Huzur-u Pak’e sunulan nice şehitler için Allah (c.c)  şöyle diyordu: “Mü'minlerden öyle yiğitler vardır ki, Onlar Allah'a verdikleri sözde sadakat gösterdiler. Onlardan bazıları şehit oluncaya kadar çarpışacağına dair yaptığı adağını yerine getirdi. Kimisi de şehit olmayı bekliyor.” Ahdinde sadık olan şehitlerimiz ve özlemle bekleyenler…

Emiroğullarından Şehit Furkan Doğan? Burda!

Furkan DoğanEvet, burada Şehit Furkan Doğan! Dua edilen bütün gönüllerde… Güzellikle, hayırla anılan her kalpte… Şehit olmayı arzulayanların dualarında… Cenab-ı Allah’ın sözünde:Allah yolunda öldürülenleri ölüler sanmayın. Aksine onlar diri olup Rableri katında rızıklandırılmaktadırlar. Allah'ın lütfünden kendilerine vermiş olduklarıyla sevinç içindedirler ve arkalarından henüz onlara kavuşmamış olanları, kendilerine bir korku olmayacağı ve üzülmeyecekleri üzere müjdelerler.” (Ali İmran suresi, 169-170. Ayetler)

Müjdeler dağıtıyordu Nebiler Nebisi gelmiş geçmiş, gelecek ümmetlerine. Nasiplenenler ise çoktu. Nice Furkanlar Şehitlik makamına ulaşmayı arzu ediyordu. Ölmeyi değil diri olmayı, arkalarından dualarla yad edilmeyi niyaz ediyorlardı. Cenab-ı Hak icabet ediyordu dualara... Alnından vurulan bir genç ömrünün baharında: “Allah yolunda Varım” diyordu. Dualarda isminin zikredildiği her yerde yeniden diriliyordu! Adı şehitti, gül alnından vurulan bir şehit! Cenab-ı Allah’ın adını ayrı bir zümrede haşreylediği bir şehit!

Divane bir gönüldü onunkisi

Şehit Furkan, Mehmet Emin Ay’ın gençlere beyaz bir dilekçe olan “şu benim divane gönlüm” ilahisini bıkmadan usanmadan defalarca kez dinliyordu. Kendini buluyordu belki de o satırlarda. Çok seviyordu sanki her bir mısra Furkan’ın Rahman’a olan özlemini, hasretini anlatıyordu. Güzel bir gidiş istiyordu. Gönül penceresini aralayan rüzgara hoş geldin demek istiyordu. Atlasta libasta gözü yoktu. Arzuladığı bir yudum şahadet şerbetiydi. Ahlıyordu, içi yanıyordu Furkan’ımızın; vuslatını bekliyordu halini yalnızca Rahman’a arz ettiği vuslatı…

Yolumuz Kayseri

Erciyes’in zirvesinden selamlar yükseliyor burada. “Beş kurşunla şehit olan gencin şehridir burası” nidaları kuşatıyor dağları taşları. İlkin arkadaşlarına soruyoruz Furkan’ı: “Namaz onun için feraha erdiği tek kapı idi, zalimin zulmünden gece uykuları kaçan bir mü’mindi. Sabah namazları ile gününü açan, yatsı namazları ile gününü nihayetlendiren, cami yolunu ev bilen, bizleri de vakit namazlarında cemaatle kılmaya teşvik eden bir arkadaştı.” diyordu aziz dostları.

Ziyaretçisi eksiksiz bir kabri şerif burası

Genç şehidimizin kabri şerifi hiç boş kalmıyor. Gelen, çiçekler ekip bakımını yapıyor. Onu hiç yalnız bırakmayan kuşlar için su kaplarını dolduruyorlar. Her şeyden ziyade gelenler dolu gelip gidiyor. Azık torbasını şehidimizin yanı başında Fatihalarla, Yasinlerle dolduruyor. Kabir hesabına, vicdan hesabına tutuyor kendisini. Hayatına bakıyor, silkeleniyor… Gelenler arasında kadim yolcu ağabeylerinden Bülent Yıldırım’a, Ümit Sönmez ağabeyimize rastlıyoruz. Göz pınarları durmaksızın, titreyen sesiyle “Genç şehit” diyor. Devamını söyleyemiyorlar. Selam verip dualar ediliyor. Belki de Furkan’la yaşadıkları her bir saatleri hatırlıyorlar. Doktor olma arzusunu, gemide yolcu arkadaşlarına su ikramlarını, hizmet aşkını, vuruluş anını, şahadetini…

Başbakan Furkan Doğan'ın evindeAhh o defter! Yazılanlar, o kalem ve o şahadet…

Şehit Furkan’ımızın bir defteri vardı. Gemide olan biten bütün güzel hadiseleri kaleme aldığı, sayfa sayfa anılar… Şehit Furkan’ımızın kıymettar babası Ahmet ağabeyimiz “Furkan hep son noktayı koyardı bugün de koydu son noktayı” diyordu. Şehidimizin son kelamları, son noktası da geride kalan bütün insanlığa ibretlik, öğüt dolusu sözlerdi. Titreyen kalemiyle beyaz sayfalara: “Şehadet şerbetine son saatler” diyordu. Geçmek bilmeyen saatlerin dakikaların tek şahidi ise Allah’tı. Özlemi bambaşka olan Yar, tek şahidiydi. Şimdi o defteri okuyanlar vardı. Yakın gözlüklerini takıp, şehit ailesini ziyarete gelen Başbakanımız, gözyaşlarıyla sayfaları okuyordu. Mavi Marmara günlerinde elinden düşürmediği bir kalem, kağıt ile ömrünü özetleyen Furkan’ın defterine şahitlik edenler oluyordu. Hamza yürekli bir şehidin ailesi hiç yalnız bırakılmazken, Başbakanımız da bu evi taziye ziyaretinde bulunanlardan oluyordu. Üzülmeyin demeye mecali olmayan Başbakanımız, Ahmet ağabeyimizin dimdik şehit babası duruşu ile moral buluyordu.

 

Hatice Tüfekci yazdı





Yorum
İHH sadakati
harezmi
inş İHH furkanlarımızın kanlarını yerde bırakmaz da sözünde durur; filistin-gazze özgür olana kadar mücadele eder
20/07/2011, 11:24
SAVAŞA GİRDİN KALBİM...
Mina
Savaşa girdin kalbim, bin yara aldı beni
Ne denli acı varsa ardı buldu beni....

Seni bir bomba gibi taşımak, bu göğüste
Bir EBUBEKİR kıldı bir ÖMER kıldı BENİ. (O.SARI'ya selâm olsun)

Çok samimi bir yazı olmuş... Gözlerim yaşararak okudum.Allah razı olsun. Bizlere de güzel ölümler nasip etsin...
10/06/2011, 18:51
Furkanı seviyoruz....
Nida Kul
Öncelikle yazı için teşekkürler,okurken tüylerim diken diken oldu.
teşekkür ederiz bu yazı için,
ve Furkanı çok seviyorum Rabbim bizi de Furkan a komşu eylesin.
03/06/2011, 17:05
göğekini biçer gibi
mehmet sait çakar
şu pırıl pırıl genç şimdi toprağın altında. yüreğinde ölümün acısını hissedebilenler için (mesela yakın arkadaşları öldürülmüşler için) ne kadar yaralayıcı bir gerçek bu! gencecik insanların ölümü üzerinde nice zulüm rejimlerinin yaşatıcıları keyif çatıyor... bütün devletleri üst üste koysak bir insan hayatı eder mi? "zamana and olsun ki" gelecekte insanlığın acıyla güleceği saçmalıkları kutsayıp duruyor şimdi insanoğlu. gencecik insanların al kanlarıyla boyanıyor gözyaşı vatanları...
03/06/2011, 12:30
RABBİM BİZİDE KOMŞU EYLESİN
Sevgi GÜVEN
NE MUTLU FURKANA , NE MUTLU FURKANI TANIYAN ; ONUNLA O GEMİDE BİRLİKTE OLANLARA , NE MUTLU FURKANIN ANNE VE BABASINA ; İNŞALLAH BİZLERDE FURKANI AHİRETTE TANIR ONA KOMŞU OLURUZ .
03/06/2011, 00:19

İlgili Konular